قيمت را به فروشنده بدهد ، يا به مقدار قيمت آن از فروشنده طلبكار باشد ، وآن طلب نقد يا مدت دارى باشد كه مدت آن رسيده باشد ، وطلب خود را بابت قيمت جنس حساب كند وأو قبول نمايد ، وچنانچه مقدارى از قيمت آن را بدهد ، معامله نسبت به آن مقدار صحيح است وفروشنده حق فسخ معامله را دارد . ( سوم ) مدت را به طورى كه كاملا معلوم باشد معين كنند ، واگر - مثلا - بگويد : تا أول خرمن جنس را تحويل مى دهم ، چون مدت كاملا معلوم نشده ، معامله باطل است . ( چهارم ) وقتي را براي تحويل جنس معين كنند كه فروشنده بتواند در آن وقت آن جنس را تحويل دهد . ( پنجم ) جاى تحويل جنس را معين نمايند در صورتي كه اختلاف أمكنه موجب دشوارى تسليم يا خسارت مالي بشود ولى اگر از قرائن جاى آن معلوم باشد ، لازم نيست اسم آن جا را ببرند . ( ششم ) مقدار جنس را به وزن يا پيمانه يا شماره ومانند اينها معين كنند ، وجنسي را هم كه معمولا با ديدن معامله مى كنند ، اگر سلف بفروشند اشكال ندارد ، ولى بايد مثل بعضي از اقسام گردو وتخم مرغ تفاوت افراد آن به قدرى كم باشد كه مردم به آن اهميت ندهند . ( هفتم ) چيزى را كه مىفروشند ، چنانچه از اجناسى باشد كه با وزن يا پيمانه فروخته مى شوند ، عوض آن از همان جنس نباشد ، مثلا گندم را به گندم سلفا نمى توان فروخت . احكام معاملهء سلف مسأله 2141 - انسان نمى تواند جنسي را كه سلف خريده ، پيش از تمام شدن مدت به غير فروشنده اش بفروشد ، وهمچنين به فروشنده بنابر احتياط واجب ، وبعد از تمام شدن مدت اگر چه آن را تحويل نگرفته باشد ، فروختن آن اشكال